monica’s bodega

chill

gees how do i fix my life? im on my way tho. just felt like putting a taste of summ drama here. sina tita kasi ee. i have my faults, yah i know it very well. =)) alanganamang pangaralan ko nanay ko? and say to her that "ma, i’ve been through that" for all i know, she’d been through worst. but but but! let’s get back to basics. simplify simplify

me happy ,, and loving it? hehe

btw, i miss my glassmate na. and my bestfriend, and baboy hair (daphnee) baka di kami matuloy sa december. too bad i won’t see her.

ano ba tong muka ko ngayon. parang circle na nilagyan ng buhok, kilay na sabog, mata, malaking ilong :)), bibig, sprinkled with pimples. hehhehehe. what im saying is just kakaiba muka ko ngayon… mejo funny. =)) lalabas pa kaya ulit si cheekbones? Im dreaming. Ain’t i? lol. [vain paragraph]

"You’ve got to keep on keeping on.

You’ve got to keep your head up high.

You’ve got to work with what you have

and someday you’ll fly" [imma fly for real? lmfao.]

bumabalik na kakapalan ng muka ni emem *giggles*

anyway,

A commitment-ready guy is going to ask your opinion, consult you about decisions he needs to make, and has the ability to meet you half-way.  cute yan.

• spiritual
• financial
• emotional & mental
• career
• family
• physical
• social

balance tayo! tara. hehe anung org kaya? ugh, i have 4 months pa naman. no one’s in a hurry. right? rightee

Hello J pa blog blog pa ako ngayon ano? Ang tamad namang mag-ayos ng profile at gumawa ng multiply account. Tsk tsk tsk. Well, gusto ko lang sabihin na bumabagyo. Joke. Kahapon ko pa ginawa tong post at inubos ko yung battery ng laptop. Hindi na pala ako ligtas sa signal no 2 ngayon. College na ako, pag signal no. 3 na lang kami walang pasok. Naalala kong sinasabi ni mommy noon na masama daw yung pagnanais kong bumagyo pa ng mas malakas para lang sa makasarili kong kagustuhan na hindi pumasok sa eskwelahan. Oo nga, tama. Hindi ko kasi ramdam yung sitwasyon ng mga taong nasasalanta ng bagyo. Nakakalungkot diba? Ikaw na sarap na sarap sa pagkakahiga, nakatalukbong sa kumot habang nakabukas pa rin ang bintilador at nanonood ng tv… etc etc. pero kahit naka tune sa news programs ngayon, hindi pa rin ako gaanong nakakapakinig. Lipad ang utak, as usual.

P.S. kailangan nga din pala natin ng malakas na bugso ng ulan para mapuno ang mga dam at maging patuloy ang supply ng tubig. Ewan. Trying hard tagalog to pare.

Mahilig ako mag isip. Isip isip isip. Pero tanga ko magsabi/magkwento (minsan kapag kailangang pagingatan ang pagsasabi lalong

Malabo

ako magsalita) at magsulat. Minsan nalulugod naman ako sa mga gawa ko pero pangit pa rin. Hehe. Pangarap ko pa namang makapagsulat ng libro na makikita sa mga estante ng National. English 1, nakakaantok naman yan. Cute yung teacher ko(PROFESSOR NGA! Di pa ako sanay ih), nakakatuwa. Bata pa siya nagtuturo na ng mga bata ring naghahanap o tinatahak ang direksyon sa buhay.

Sana

mapagbuti ko? Practice practice! (woooh pero mamaya nanonood lang yan ng tv, nagttxt,nakatunganga, naglalakad lakad, nakikipagusap sa kung kani-kanino, naghahanap ng sagot sa mga tanong, blah blah blah. Monica talaga.)

Speaking of my kapalpakans, TANGA parin pala ako. Hehe. Akala ko ready na ako sa digmaan (kuya seso words), hindi pa pala lubos. Madalas parin akong nanghihinayang. Damn Regret nga daw sabi ng Red Jumpsuit Apparatus. Nye, you must be kidding? Anyway, nakakaasar noh? Ano bang pumipigil sayo? But the most pressing question is “Ano bang kinahihiya mo?!?” Haynako. Monica Mae P. (pag nakukulitan na ang mga kaibigan ko sa mga kabaliwan ko yan ang maririnig mo). Siguro, masyadong napako sa utak ko yung STEREOTYPICAL… oo. Tanga ka nga lang talaga.

M: May dapat ka bang ikahiya?

m: Wala.

[at ako ay nakikipagaway sa sarili ko ngayon. Bwisit]

M: Madami kayang mas pangit sayo!

m: Oo nga! alam ko. (bwahahaahahahah ang abnormal ko noh?)

M: Eh ngayon, anong pinoproblema mo?

m: wala po.

Kabam! #&^?!(&^R

At jan, hindi pa rin tapos ang problema sa utak ni Monica. Si Monica na madami nang sinayang na pagkakataon sa buhay niya.

 Pero may isa pang dahilan. Dahilan nga ngayon lang nagging kasing linaw ng malinaw sa’kin. Father loss sabi sa book ni Heather Harpham na Daddy, Where Were You? Nakakahiyang aminin pero… (hay wala namang nakakahiya sa pagsabi ng nararamdaman diba? So eto) Like

Sharon

, women experience tha same legacy of father-loss. These are: despair, low self-esteem, and intense longing for male approval and acceptance. Oo. Oo. Oo. Bata pa lang ako. At ang sabi pa sa book niya, (in my own words) “you don’t have to search for it in other men, or in the wrong places. Remember that above anyone else, our first and heavenly father the Lord God is more than enough for us”. Ang masama, hindi ko pa tinatapos yung book.

 Connected din dyan yung relationship with the other sex. Mahirap o hindi ko alam ipaliwanag sa kaniya na I am this because of this. Bakit? Kasi Malabo pa rin sa sarili ko, pano ko ipapaliwanag ang di ko masyadong gets? Hehe. Pero eto muna yung masasabi nung libro jan, (read on) “Today, we are grown women, some of us have husbands and children of our own. On the surface, it appears we are no longer affected by the father-loss we experienced as children. But in our hearts is a father-shaped void. Somewhere inside, a little girl still searches for all her father failed to give her”. At hinahanap niya yun sa mga lalaking nakapaligid sa kaniya which is wrong. Ayun.

Tama na yan. Hinahanap ko ang direksyon na pupuntahan ko sa mundo. Shocks mahirap. Madami sa mga kakilala ko, alam na alam kung anong gusto nila. (most of them are my Assumption Antipolo batchmates) Yun yung kainaman sa private eh, they could pursue what they want regardless of their skill or aptitude sometimes. Basta gusto at gagawin lahat para sa gusto, go! Hehe. Mejo kalungkot kasi feeling ko wala akong ginagawa, nananatiling “audience” kumbaga.

Naaalala ko si Mam Pura. Ang sabi niya sa’kin. Monica you know what? I KNOW MY STUDENTS. I believe in your capabilities in speech and communication. If you were to ask me, I want you to take communication arts. Wow. Kahit yun yung practice ng municipal after card day at halos hindi na ako pumasok sa classes niya. Noon, ang tanong ko, “Why don’t you leave me alone?” Pareparehas naman kami halos ng ginagawa pero apple of the eyes (negative) ako. Mamimiss ko rin pala yon. Ngayon, wala nang sisita sakin na “O monica nakasimangot ka nanaman!” Si Mam Vangie, “Bakit ka nakanguso?”. Nakakatuwa.

Anyway, diba madami akong gusto? Pati nga sila nalilito kung ano daw ba talgang gusto kong gawin. Napakarami daw. One day, that was our first meeting in geology class. Sabi ng prof., “That’s why here in UP we give you the freedom to choose your GE subjects in the different fields-Math & Science, Arts and Humanities, PE, etc. It is to develop well rounded scholars.

Doon

ako napaisip. Baka kailangan ko nang alamin ASAP kung ano yung pinaka sa lahat ng gusto ko. Bakit? Kasi pwede ko namang matutunan din yung iba pa, pwede ko pa ring gawin yung iba pa. Parang ECA. Well roundedness.

And then, after the long series of O.R.I.E.N.T.A.T.I.O.N.S. na sinabayan ng sabi ni mommy na “Anak, 3 taon na lang. Pagisipan mong mabuti” Shocks. Tourism na ba talaga? Isip isip isip… O business Administration? Isip isip isip. Magshishift ka pa ba? O Hindi na? Kung oo, sa anong course?

Natuwa ako sa pagbisita ko ng UST nung Wednesday. Bakit? Kasi mas lalo kong naapreciate yung school ko.

Parang

High School

lang kina Janina. Samin, hindi.

Malaya

ka. Masaya, masaya talaga. Ang sabi nga, ang UP parang maliit na Pilipinas. Oo, pero hindi rin masyado. Why?

Philippines

minus the widespread crime. Madami pang iba, nakalimutan ko lang.

Medyo nahanap ko ma meaning nung dream ko. Pero tinatamad na akong magbasa. Di pa nga ako tapos sa school work. Haha.

Thanks! *salute

With so many things going on in your busy life, you’re craving stability. Fortunately your partner is happy to provide it. Let them be your anchor. When everything else feels uncertain, they’re there for you.

talaga? :’( he has demands i cant give. pano pa pag kami na? hay love, why are you so complicated? Tinatama ko lang yung mga mali ko nuon. Sana nandyan ka lang

i’ve just realized… i get strength from him. Im staying positive. Pero, he’s growing impatient. Oo, naiinip.

i’m hurt. good night blog. dami dami ko pang gagawin sad pa ko :’( kaya natin yn! kung kaya nga nila eh, ako rin! haaay. sana di sabayan ng sermon ni mommy.

i’ll always be better. *salute

yehey blog. magbubura na ko ng mga drama ko.

ang pangit ng araw na to. leche.

haha. una, dahil pangit ka. pangalawa, pangit na rin ako para damayan kita. pangatlo, pangit na rin sila kasi pangit tayo. brf. nonesense.

ang mganda lang pala sa araw eh Sunday ngayon. It’s the Lord’s day. pero hindi ako nakapagsimba. walang kwenta. Sabi ko tatapusin ko yung libro pero mukang hindi ko magagawa. At pinaiyak nanaman ako ni mommy. May masahol pa naman sakin diba? may nagddrugs at marijuana, may nakakapatay pa. Haynako. Sabi nga ni Janina, para daw tumigil na xa eh sundin ko na mga gusto niya. Ayoko nga (yan naman pala problema eh. ikaw din may ayaw. magdusa ka) pero… *masarap magmura, pare*

oh tama na.

Ngayong summer, tinanong ako ng mommy at daddy ni bom tungkol sa course at future plans ko. okay naman. Naiwan nga lang yung tanong na "Ano ba talaga yung gusto mo?" sabi din ni Doc Aristotle whoever na UP grad, dapat alam mo talaga kung anong gusto mo.

Ang sagot ko sa kanila, puro ngiti.

Pero, alam ko naman talaga kung anong gusto ko. Bata pa ko, alam ko na yun. Napakadali namang iobserve sakin kung saan talaga yung hilig ko. Im very passionate about it not to mention my eye for beauty. Pero, walang lakas ng loob ipursue? haha. Mejo kinahihiya ko naman yun dati. pero tapos na ko dun ngayon. Dalawa lang naman pumipigil sakin. MOMMY at KATOTOHANAN. Mommy na ayaw sa gusto ko at walang bilib sa ipinapakita ko. Katotohanan na its the world of RISKS. Madami na kasing sumusugal dun, mga tinatawag na starving artists. Masyadong madami kaya konti yung nakikilala.

Wala lang. Hindi ko kayang ipaliwanag yan sa loob ng isang pangungusap kaya inginingiti ko na lang. Sabi nga ni mommy, kapag nakaipon kna at may pera kna. Saka mo nalang gawin at pagaralan yang mga gusto mo. Since ganto kahirap ang buhay hindi lang sa Pilipinas at walang makakapagtanggi nun, oo kakayanin ko. Sana lang, di ako magexpire. LOL.

nakakaasar si bom. or it’s just me? haha. ewan ko dun. pero kahit knina pko ngrereklamo dun, mahal ko yun. pano nga kaya sa pasukan? ngayon ko lang naisip eh. dna masyado makakapagtxt at magkikita cguro. sana di mawala. May mga dapat pala kaming pgusapan pero busy ata maglaro. saka nga nga, madami pa namang next time diba? reserve na lang. mahal kong mataray ngayon. sana mas madalas na sweet.

ayay. sinabi ko sa sarili ko, ayusin muna sa bahay bago mag venture ulit sa relationship… Ay monica, walang isang salita? *buzz!* pwede mo namang gawin na NGAYON ang dapat para maayos sa bahay diba? oo pwede, bobo lang ako sana matupad ko bago. sana tulungan ako ni bom? ??????? eh "nasasayo naman yun". oo nga. yay

patiag! bati na tayo… nako naman. magdadalawang buwan na tayong hindi bati! sana basahin mo tong blog ko. linchak ka. dude bati na taaaayoooo!!!!!!!!!!!!!!!! wala akong mabully! hehe joke. i can only make you laugh like that! (so?) haha. tae mo hmph

bakit ba ang mga lalaki pag nagalit/nagtampo/naasar eh daig pa babae magtaray?! at soooobrang hirap pang suyuin. mahn. linchak kayo. haha

at dahil ganon, kailangan nang gawin ang mga letter at ilabas ang dapat ilabas. *takbo sa cr* JOKE. ang corny ko naman.

PEACE. (peace daw oh)

there’s something wrong.? is it because of or of another thing… think think monica.

one thing i hate most about being in love is when i hate myself because im stupid.

"with me, you don’t have to be fancy or talk in a special way…

you don’t have to mind your manners or wear your best clothes and shoes…

you don’t have to pretend you’re happy when you’re feeling sad…

with me you can cry… you can laugh out loud…

you can speak your mind or say nothing at all…

you don’t have to try hard to impress me… ‘coz with me you can just be you and i appreciate you for what you are"

natuwa lang ako masyado sa quote ni popo nung bday ni kim

haha i’m a fan of that quote from now on.

i’m feeling weird. i don’t know and i don’t like this. think monica.

ciao.

*salute

hi bLog! I soo lurve how you’re dressed up today! Yah, so much for the black and gloomy atmosphere although most of my entries are about my whims that i don’t tell my friends. (*whispering* they’re all too busy to bug)

puuuurrrple, coz its in style. Oh no. My purpose of bugging you this late night is(uhm) of course my drama. I’ve been looking forward to this yet im not effing starting a good cause for any human to keep reading my words. Dang! It was just like 5 minutes ago when my ideas are clear to me. Pfft. I can’t find a good layout (im just lazy coz i looked up only 1 site :D) and A HOLY NEW PICTURE! it’s been centuries since my last vanity session with the camera.

–getting started (at long last) I hate myself. Why do i take soooooooo long finishing things i know i can do in a shorter time? Where the heck do i go wrong? Sabi ko dahil di ako pumasok ngayon, dapat after reading the mag, i will read the lessons, copy the lectures, exercise, take a bath, and go online. I left all the "academics" there in a corner waiting for a lizard’s visit. Haha.

– My mind was like really going berserk this afternoon (good thing a LOLO’s drama didn’t get out of hand). TIME TIME TIME! Would you please slow down? i can’t catch up. i almost cried of desperation. Often times when my feelings get succumb to guilt and sadness, i get "emotional breakdowns". Of course i run to the room full of our clothes and cry till i get tired. It’s hard, but i could never quit.

–I’m losing my sanity on what to prioritize. I feel very guilty when i see my mom & our helper work around the house all day while i watch TV, read, and use the computer until midnight. hindi naman ako senora dito. naguguluhan ako. dapat ba akong tumulong? [ i feel that i do my part in fixing stuff here at home. but on second thought, i fix MY (according to mom) stuff. parang ang selfish diba. two sides are arguing in my mind. where does this feeling come from?] hayay. i feel helpless from time to time. This isnt a house, nor a home. :’( nakakaiyak namang talaga. May lupa kami, may maayos na building structure pero ang dami dami daming nakakalulang gamit na hindi ko maintindihan. floor plan? nevermind. may kwarto, hindi naman sa kwarto natutulog. Maybe it isn’t but still it is the disarrangement of things here that confuses me. Everything is not in place as well is my mind. Sometimes it’s too vulnerable to stress etc. Kelan ba ko maggiging normal? :’( dati i remember, i hate my height because im too tall for my peers but i guess i’ve learned how to embrace it. (another one that was learned through pain). hay. Where could i possibly find the answers to this. Why can’t i live with what i have and where i’m at? I could have looked at the bright side, and just have accepted it. oh man. I can’t direct my emotions. :’( Pano ba? hindi ko magawang maging masaya dito na ganito. I want a room of my own where no one else will coexist with me! privacy please. my cry is impossible. damn. Everyday i breathe my mom’s nagging. It never fails to tear my heart. I’m so hungry of motherly affection. oo parang ngayon ko lang naamin, kasi dati laging raised eyebrows ako jan sa topic na yan. Ang hirap huminga. kaso hindi ka naman palaging iiyak na lang. Bakit ganto? maaayos ko pa kaya to? fairy godmother… (asa naman ako)

I know the only answer to all of these sentiments is the Lord. For with him you shall never feel uncontent.

eto naman ang araw araw kong nararamdaman ngayong summer(kulang pa to). nahihirapan na ko. di ko alam kung ano bang dapat kong ginagawa. mag-aaral ba ko? gagawin to? yun? ANO?!

ayan i lost count! haah. napakwento kasi sa magbabalot ng ugly duckling drama ko. ilang taon ko na yan tanong, hindi ko parin nasasagot. Is it possible to always stay in the right way? parang hindi… lahat ng tao napapadpad sa alternate route. pfft. It depends on the intensity nlng. 

masyado ka nang napapahaba blog. sana pagkagising ko bukas ng umaga alam ko na sagot sa mga tanong ko sayo. teka, Is there any significant difference between blogging what i feel and not doing it? (research question format. hay RISCI) ano sa tingin mo blog? lalong sumikip ata dibdib ko. pfffft. sana ibigay ni Jesus sagot sakin mamaya. salamat sa space. LOL.

always and forever will be,

monica! yey! (nyek)

+ sabi ni Jamie, "Buti Mon, nakakangiti ka pa kahit nangyayari yan sayo. Para kang walang pinoproblema, palagi kang nakatawa at nagpapatawa." oo nga. pasitib naman ee (^.^) asus kala mo naman malalang catastrophe e. lalang to.

<font face="Bookman Old Style"> my back is aching now that i am able to access my blog. rawr.

    Will i or will i not continue this post? [ ayan nanaman, FICKLE FICKLE minded. like it takes me five hundred eeny-meeny-miny-mos to pick a choice]

    Firstly, I said to myself yesterday that I. NEED. TO. FINISH. WHAT. I. WANTED. MYSELF. TO. DO. TODAY. unfortunately, i will fail to complete all. hmmm but there’s a positive side, i accomplished majority and just missed two. hay. i’m almost there! ( palagi ko nlng binabali sinasabi ko. aynako.)

monica. kaya pa? haha as if naman pwede kang sumagot ng hindi. Para kang sumugod sa gyera para magpapapatay nalng. anyway, i’ll start with my friends.

– natuwa naman ako kanina sa status ni jane sa ym. (^.^) hehe. mababaw kaligayahan ko, simpleng ganun ang saya saya ko na. parang ang importante ko. :)) pero pero pero, halos wala naman akong naitutulong. hndi ko nga masyadong alam nangyayari. kaylangan bumawi sa mga kaibigan kong mahal (ayks!). Naisip ko, baka mali yung inaadvice ko, tama din sinabi ni Steph eh. Pero, depende talaga sa tao yan kung pano ibabalanse (exactly where i suck - a little)

– i wonder hard… why whenever ( well, more frequent than not) im with Steph and kemes for that take, I can be like the gloomiest me I can be. Dahil ba yun sa super comfortable ka dahil alam nila mga drama ng buhay mo o may kailangan akong katukin sa makulit kong subconscious mind para magtino? [ nakakapagod na din kasi tumawa, mangulit, at magsaya na alam mong malungkot ka talaga. There's simply no point pretending.] [ In the back of my mind there's this thought saying, " isn't it the work of a pessimist?"]  balik sa topic, hindi na kami nakapagusap ni Steph about the friendship. Monica kasi duwag. Why does it seem harder to talk to people closest to you? ang totoo, nahihiya ako. boxed up si feelings. kelan kaya lalaya? (makata hah)

– Hay. Isa pa si Rose Mhin. nakakalungkot. Pwede pa kayang maging katulad dati? I know it’s my fault. :’( A feeling similar to maybe losing a sister. No matter how many times i cry and beg, there’s no turing back. (wushu, cliche na ata yan ah) naalala ko nung grad, sorry ako ng sorry at umiiyak ng wlang hanggan parang wla namang nangyari. Hay. kung magbago kaya ako? watcha theenk? hmmm.

–namimiss ko na si Jamie. DLSU xa, ang layo. kung dati minuminuto ata ng araw araw eh alam namin ginagawa ng bawat isa, ngayon bihira detalye sa balita. pfffft. sana magka-himala para mgkasama kami! bestfriend ko.

inaantok nko.

–>> ang gulo. hindi ko maintindihan ang mga lalaki. Should i reveal the "scorecard" to exlpain why it failed? Totoo naman ba kaya yung naramdaman nun sakin? parang lumipat/nilipat lang ah. nice.

–>> Hindi ako sanay ng may kahati sa kahit ano. Siguro kasi only child kaya sanay na ako lang, sakin lang lahat. Hmm. Bakit nga kaya ayoko nang "nauulit" sakin yung special n bagay na ginawa para sa ibang tao? siguro kasi dpat may originality! (joke time). Respeto sa pinagsamahan tska parang regard and allotment na ito para dito, iyan para diyan. For Questions, comments and suggestions, ask me elephant juice!

<–> ang sarap talagang umiyak noh? It cleanses your soul, unclogs pores and whitens skin! (joke time ulit). Kaasar kanina, sarap pakamatay sa work out (parang lalaki eh noh) ayaw naman ako maiyak. Good thing naiyak ko kanina. wohooo!!!

Im STILL not yet done with the freakin "Healing for the Father Deprived Daughter" book. Dami kong nalaman dun. Pero mahirap i digest. Mahirap din magpatawad sa taong hindi humihingi ng tawad. Thoughts like, "this is all his fault" crosses my mind especially when i know my mom would be like that if only… Its damn hard to be alone in struggles. Sabi sa book, "Mommy is too busy coping with the stress of losing a bastard-(edited by ME)" Soo true. I have to me my own hero, my own bestfriend, my own mother, my own teacher, my own sister, my own enemy, my own self actually.

"ang alam mo lang magpasarap at magpasocial" Ang sakit naman. Hindi naman ako yan. :’( Just when i thought you are my hero, you turned out to be my best critic. I thought i could go home to mommy and ‘make sumbong’, but no. I went home to receive the best rejects. hay. sabihin mo sakin, saan ako pupulot ng confidence? There was no one for me but myself.

papagod nko. gusto ko naman maging bata. yung binibigay sa kanya ang buong araw para maglibang. Gusto ko manood ng cartoons, ng anime, mag laro sa kalye, mangapitbahay, mangaroling, etc. hay. sumosobra na ‘ko.

give me time. i can’t be evrything now.

antok na. saka nlng.

How am i suppossed to go home when the four corners of our house fails to shelter my heart.

nagiinarte,

taong grasa

</font>

I just realized; I’m not giving efforts to know the very and only person who I have been with and I will be with since the world began for me.

=)

go me!

" Life is a tragedy for those who feel and a comedy for those who think"

It’s always both. Kaya iyak tawa ka nalang in the end. haha Life isn’t unfair itself. It is us people who make life unfair.

ciao!

yan…

may ipangaasar nnman oh.

well anyway, hi blog!

bukas ay 2 weeks na after grad… kanina habang naliligo ako, naalala q yung setting nung grad. ang pangit. naaasar ako. tsk sad. magaling pa naman ako sa mga last goodbyes and stuff pero dko nagawa nun. badtrip kasi sina tita minamadali ako. duh as if 30 mins would make a damn big difference. pangit ng maaalala ko… graduation eh nabore lang ako sa SONA ni bernie at ng iba pa… at hndi nkpag byebye sa gsto kong byebyean… darn it.

ayan. in a matter of 3 hours and 15 freakin mins, matatapos na ang april 16. tama naman si mommy eh. i had 24 hours, what have i done productive? wala nga. o diba ang saya saya. maliit pa ko yan na naririnig ko. hanggang ngayon yan padin. nakakapagod na. pwede bang maging normal naman ako? :’(

actually naiinggit ako sa mga taong may normal na buhay. they seem so complete. Alam mo yun… simple lang pero masaya na sila. (x.x) HOW DO YOU DEAL WITH PRESSURE? mjo nasasanay na rin pero… nakakasira ng ulo!

hindi ba pwedeng megenjoy muna ko? tang na. since i was young all i knew she would say was be this and that achieve this and that… ugh. headache.

It’s been a long time. Ang tagal ko nang bad. there are times i would think hard and try to figure out where i went wrong. (wow parang break up line) sabi niya, ang bait bait ko pa daw nung prep ako. Yet there was this time she said that she already felt that i didnt like her since i was young. Labo? Nakakapanghinayang ako. haha. i know in the back of their minds thay wanted to say to me "Monica, YOU COULD HAVE BEEN…" swear word. pinakanakakapanghinayang. All this time i know it. eh hindi ko magawa. (T_T) oh no. im sick and tired of all this drama. ako lang naman nakakaintindi. pero kaya yan, susubukan ko padin unti unti. sayang nga lang i lost my nerve with mom kanina. bahala na…

Usap kami ni nina kanina.. (nina kanina hehe) yun. Onga, makakasalamuha ko nanaman ang mga upper batch. shoot. na trauma na ata ako. ang hirap kaya nun. shit i need practce! (prctce? wth) ewan. Yung feeling na alam mong they are talking about you? gotdammit… parang gusto mo nalang matunaw. haay. I never knew how to do it right. ka sira ng utak. ayoko na. yko na yoko na. Sana mabait sila. sana maayos na muka ko sa up. sana hndi nila ko ma misjudge. :’(

pakabaliw nalng! joke. hndi, kaya yan! (miss ko na si rmo na nilalamutak ko yung muka… wooo baka kylangan ko ng glassmate ngaun? joke)

sana hindi na ko maging i could have… coz i know i could naman. btw, always pray people if anyone would read…

this is such a cheesy post but well i dunno. ciao.

hey blog. [ naaadik aq sa purple...]

kating kati nko mgtype about…

pero bawal muna.

kasi dapt mauna kong sbhin yun.

haha…

nagtataka ako… bkt bkt bkt… mdaming tanong…but im sure na. i just hope im going the right way. buti nalang eh unli na si binibining jamie c valle at may kukulitin na ko. at lubos ang aking pasasalamat sa Panginoong Maykapal dahil binigyan nio na siya ng kamalayan sa "love stuff". Ngayon ay hindi na niya ako pinapagalitan sa mga kinokonsulta kong boylets. weee! (dahil madami din xa non! LMFAO)

soo tagalog huh.

touched ako sa letter sakin ni clara. ang saya. hehe.parang i love myself na. hahaha. sbi nga nia, "mon, don’t be too hard on urself" plge kc aqng sad abt me. eh ikaw naman b kcng maging palpak sa bahay oh. darn it.

bakit kaya… haha madaming sides ng pgkatao ko. (naka naman!)  bihira ang taong nakikita lahat yun. bow.

ang sama sama ko talaga. hay. ayoko na namang umiyak. pero di naman ako nagbabago. arg. parang di ko kaya eh. nakasanayan kasing ugali. shocks. help me Lord. yko na talaga ung hopeless helpless feeling. :’(

pero ang bait pdin tlg ni Lord love na love ako. sooooobra. hehe… finally i got the hang of it. i’m well and done. whew!

so the hamon… hamon?( kainan na! lol joke) dpat eh gawin ko yung promise ko sa sarili ko. kung gusto kong ituloy tong nccmulan ko e dpat simulan ko narin yon. shocks. HARDEST HARDEST yun. gusto ko na magborn again church. kaso di pa ko college. wala pang takas time, and companions na aaya sakin sa kung anung church man ako mpunta. waaaaah.

commandment #3 maybe its tiiime. oh no.

what sets me soo far apart from mediocrety (spellcheck pleasie) is that im dumb! Joke. natatawa ko dito sa set up namin sa bahay. nakakabaliw. siguro kung ikaw ang nandito matagal ka nang nabaliw? sbagy hndi rin, kasi aq ung naghahandle.kelan ko kaya masasabi sa nanay ko laht ng narrmdman ko? kung cmulan ko siguro yun ngaun, sa monday pa kami matatapos. not only that, goodluck kung magkaintindihan kami. Monica tigas ulo. tae ha. kasalanan niya to lahat. galit ako sakaniya. tae. ngayon ko lang nramdaman na galit ako sa kanya. sarap patayin. anyway sana sa batchmates ko, walang gumaya kay NELSON P JULIAN.