monica’s bodega

HB ako hahahahahahhahahahahahahahahahahahahahahahahaha!

ang jologs naman nito!

but seriously, it hurts :’( sobra.

madaming first time kong nagawa… madaming pinto ang nagbukas… maraming pagbabago ang hinatid… salamat at nagawa ko yung mga yun.

A very timely quote i read from a required set of readings in school “People change - and forget to tell each other” - Lilia Hellman
ooooooooooooouuuuuuuuuuuuuuucccccccccccccccccchhhhhhhhhhhhhhhhhh:(

“I realized that we’re not meant to be” durog! HEHEHE! :((

Ang saya saya ko nung nabasa ko yung text niya magdadalawang buwan nang nakakaraan na nagsasabi: “Tau parin ang para sa isa’t isa”

Ngayon binabawi na niya.
Sometimes depite all the conflicts, we still hold on to our hopes that we will wake up to a tomorrow that grants our dreams and wishes.
It has been around for a significant while yet it feels so sudden… It’s like staring at a wilting plant but you get shocked seeing it almost withered.
How I wish I could feel the buoyant promises of that summer love affair for another moment again. How I wish it would linger through the year, that it would spark life and joy against dark and dreadful rush of seasons.

awat na :] nothing really lasts. Memories are the closest we can get to the past events we treasure the most. Oh boy, this is hard.

HAHAHAHAHAHA. Grabe talaga yang prof ni Rose Mhin. Matanda na eh, humihiphop pa

=))

Dear Ma, hindi ko muna lalabahan ang mga damit ko ngayon dahil napakadaming gagawin sa eskwelahan. Pasensya.

Dear …,
Be contented. Be happy!

sulat. !@#$%^&*() bura !@#$%^&*( sulat ulit !@#$%&*() bura ulit !@#$%^&*(

sulat bura sulat bura sulat bura sulat bura.

Sige, sisimulan ko na.

ALOHA! WELCOME MY DEAR READER!

Ito ang patapong blog ni Monica. Narito ang mga saloobin ko noon at ngayon na hindi pinagisipan at isinasalaysay ng mabuti.

Mula nang magpagawa ako ng multiply account eh doon na ang mga maayos na entries at dito ang mga basura. :))

Siya nga. Ang mga susunod mong mababasa ay isa sa mga patapong laman ng aking utak at damdamin (naks heavy)

Syempre marami raming nagaganap sa buhay ko, tulad ng sa mga buhay niyo. Lahat ay magkakaugnay, kung hindi man kumplikado.

Maraming pagbabagong hatid ang pagpasok ko sa kolehiyo.

Simulan na lang natin sa aking sarili.

Masaya ako dahil marami akong natututunan, marami akong nakikita na hindi ko dati nararating noong HS. Gusto ko ang kalayaan ng kolehiyo. Nalulugod ako sa mga pagbabagong napatatagumpayan ko sa aking sarili.

Sa kabilang banda, mahirap rin pala. Mahirap sumabay sa samu’t saring agos ng pagbabago. Grabe. Kasimbilis ng pagpapalit ng technolohiya, nagiiba ang bawa’t aspeto ng buhay ko. Biglang katapusan na ng mga nakasanayan ko.

Isa sa mga nananatili sa ngayon ay ang lablayp. Nyak! Hahaha. 1 year young. Nagpapasalamat ako sa mga alikabok at mga elementong nagpapanatili rito. Hindi man madali ang mga pinagdaanan nito, salamat at nandito ito ngayon sa tabi ko. Err. Marami akong natutunan mula sa pagmamahal na ito. Higit sa lahat, maraming nagbago sa sarili ko sa ngalan nito. (JUSME ang jologs ha) etc etc etc.

Ang tahanang dating ayaw kong uwian ay madalas ko nang pinamamalagian.

SHIT 5PM NA. NEED TO GO. tuloy ko na lang ulit.

kahirapan

course / career

kamag anak

ugali

social life

etc

frustration

nakakalungkot. namimiss ko na ang mga kaibigan na kakwentuhan ko. Busy kasi sila. (bakit ako parang hindi? ??? ok naman ata ang status ng to-do ko) Mali na iniaasa ko sa isang taong to na mararamdaman niya kung may bumabagabag sa akin at pipilitin niyang makinig sa aking sasabihin. Mali kasi may mali din naman ako.

minsan hindi lahat ng inaasahan mo nagkakatotoo.

kahit gano man kasakit, wala kang magagawa kung hindi.
ewan ko kung bakit ito ang tnatype ko.

sige ayusin ko next week? haha