Archive for August, 2008

hush puppies . hehe

Sunday, August 31st, 2008

Okay! due to insistent demand (actually it’s not because its my fault), i now erase my previous blog entry.

About it - Waaaah I pity myself. Sobrang kahihiyan at kabaliwan yung nagawa ko. Alarming and yuck tlaga sobra. Kung ako makwentuhan ng ganoong instance, nako maasar pko dun sa babae. Oh my gosh, it was i who did such thing graaaaabeeeeee. Poor memory lang yoooon!!! Hahaha. pero hindi naman talaga buo yung "kutob" pero ewan ko ba. Binuksan ko na nga tanga tanga ko pa din. gooooooosh this is crazy.

I wonder i wonder what bom feels and thinks about it. Im sure he does think / feel something. He just didn’t tell me. I’ll ask next time :) DESPITE that crazy hilarious gotdammit unbelievable etc etc etc thing i did, he didn’t get mad on my face!! (if ever he did, he wasn’t mad at me ) ang bait noh? Swerte ko naman (^^,) yiheee! oo nga, ang saya ko.

Lurve and Rel - During the past week, the puppy was extra nice to me. He gets a little nosy whenever i tell him so. I’m just seriously wondering why. Given the incidence last friday, mas naging sweet p ata. Oha oha! (i’m too lazy to type praises for the balot vendor, i’ve told him already tho so yeah) hoping for more months to come and more free balot lol

UHM. a while ago, i was thinking of mentioning about life and life again like what i always and always do but iono let’s see as my post runs through…

It’s hard to be happy in life. Maybe that is the reason why some give up trying? (elaborations next time)

As sayings go, In life there are 4 things you can’t get back.

1. the stone after the throw

2. the word after it’s said

3. the action after its done

4. the time after it has passed

-time time time. kung sana nagawa ko lang ung mga bagay sa dapat na panahong natapos ko na ‘yon…

One last idea… i hate that fact that i am VERY conscious about myself. From what i have pondered upon, i fear to be rejected. Ugh iono. Sobra na sigurong naparanoid sa madaming sinasabi ung mga tao tungkol sayo. (>.<) Oh my! kakarealize ko lang ngayon, first year HS pa ‘yon. Ang laki ng naging impact sakin psychologically. :( Ngayon, hindi ko pa mahanap ang solusyon sa takbo ng pagiisip ko. Madami nanaman akong sinasayang na panahon sa kakaisip jan. …growing up.

Always be filled with HOPE okay :) toodles! i’ll keep trying fellas

hapon

Monday, August 18th, 2008

hello. uber long weekend… pumasok lang ng halfday. pero hindi ko maenjoy. ewan ko ba sa sarili ko. pfft. sayang minsan lang to. hayay.

taeng cellphone yan!!! (T_T) friday ko pa mapapagawa. haynako naman gr.

may sugat ako sa legs. wala nang natira sa kutis ko. (T_T) at masakit left leg ko kanina. ung sugat sumakit din. tae namang talaga  oh.

ano bang niasipan ko at nagpost ako ng academic stading dito? ang gc ng dating. akala mo lang. erase erase na. wala nman sigurong nakabasa ano?

minsan creepy sa gabi pero mas masaya. masaya tlga. ang tahimik. eto nanaman ako kaya mejo abnormal ang tulog ko. haha! ayos lang yaaan. namimiss ko nang tumunganga sa langit :)

onga pala, nadagdagan nanaman ang kasalanan ko kay patiag kanina sa casaa. Dumadami na rin atraso ko kay bOm na sabi "(edited) dmo kasi iniisip sinasabi mo, salita ka lang ng salita" ouch. totoo naman kasi. diba, immature ko?

onti na lang, inis na ko sa sarili ko. shyeeeet. wah. naman oh.lahat na ng ginawa ko kapalpakan. tsk. nagbabalak pa naman akong magbehave kay rmo pero dko rin tlga magawa. ang sarap kasing asarin ng bata. c nina, syempre isa ko pang shock absorber. haha. tigas ng muka ko. monica monica. panget mo!

bom bom bom ko. :( minsan naiisip ko, ganun ba talaga ang buhay ng tao… sasaya ka ng sobra pagkatpos malulungkot ng sobra sobra? nag eemo yuck. wala lang… para sau b msaya tayo? haha.. hanggang kelan kaya tayo msya? sana lagi tayong masaya

Good Day! God Bless you! (pagdidismiss ni mam guchi)

napepressure ata ako, mejo. kanta tayo :)

"One Step At A Time"

Hurry up and wait
So close, but so far away
Everything that you’ve always dreamed of
Close enough for you to taste
But you just can’t touch

You wanna show the world, but no one knows your name yet
Wonder when and where and how you’re gonna make it
You know you can if you get the chance
In your face as the door keeps slamming
Now you’re feeling more and more frustrated
And you’re getting all kind of impatient waiting

[Chorus:]
We live and we learn to take
One step at a time
There’s no need to rush
It’s like learning to fly
Or falling in love
It’s gonna happen and it’s
Supposed to happen that we
Find the reasons why
One step at a time

You believe and you doubt
You’re confused, you got it all figured out
Everything that you always wished for
Could be yours, should be yours, would be yours
If they only knew

You wanna show the world, but no one knows your name yet
Wonder when and where and how you’re gonna make it
You know you can if you get the chance
In your face as the door keeps slamming
Now you’re feeling more and more frustrated
And you’re getting all kind of impatient waiting

[Chorus]

When you can’t wait any longer
But there’s no end in sight
when you need to find the strength
It’s the faith that makes you stronger
The only way you get there
Is one step at a time

[Chorus x2]

usap

Saturday, August 9th, 2008

Hi blog! Gusto ko ng kausap na sumasagot, nahahampas, niyuyugyog, inaalaska, pinagtatawanan, kinukulit, nililito sa nararamdaman ko, at iba pa. haha!

kausap drought ngayon ano? hayay.

madami akong ikkwento dapat… kaso 7pm na, wala pa akong nagagawa. Mamaya na bago matulog saka magdrama.

Hayay.

Anong gagawin ko pag namimiss kita? Wala, tutunganga. Haha. Anong gagawin ko pag ‘di na kita makita? Wala, iisipin na ganun lang talaga. aw, kalungkot diba? Hehe. Oh, tama na drama. Smile na ulit! baka maiyak ka pa :)

Tumatanda na si Monica. Patay tayo jan! Dati hindi ko matanggap na 15 years old na ako. Shoot! ilang buwan na lang, 18 na ako! Katandaan, nakupo! Hehe. Hindi na pwedeng takasan ang mga bagay na dati ay iniiwasang tanggapin. Ang katotohanan ay patuloy na magigging katotohanan. Mabuhay ka sa katotohanan ng kasalukuyan - ang tanging paraan para takasan iyan.

Nanood ako kagabi ng Hinabing Pakpak ng ating mga anak. Sadly, may mga part na hindi ko masundan. Either masyadong mabilis magsalita o masyadong malalim yuong sinasabi nila. Simple lang ang tema, pangkaraniwan kumbaga. Pero itong maliliit na bagay na madalas nating isinasawalang bahala dahil nakakasawa ang maglilitas satin sa "kasakdlakan" na sinasabi natin. Sayang, pagod na talaga ako kahapon kaya ‘di ko maalala ung mga ideyang pumasok sa isipan ko. Alam ko mahalaga yun. :)

We have until October baby. Carry on *wink