<font face="Bookman Old Style"> my back is aching now that i am able to access my blog. rawr.
Will i or will i not continue this post? [ ayan nanaman, FICKLE FICKLE minded. like it takes me five hundred eeny-meeny-miny-mos to pick a choice]
Firstly, I said to myself yesterday that I. NEED. TO. FINISH. WHAT. I. WANTED. MYSELF. TO. DO. TODAY. unfortunately, i will fail to complete all. hmmm but there’s a positive side, i accomplished majority and just missed two. hay. i’m almost there! ( palagi ko nlng binabali sinasabi ko. aynako.)
monica. kaya pa? haha as if naman pwede kang sumagot ng hindi. Para kang sumugod sa gyera para magpapapatay nalng. anyway, i’ll start with my friends.
– natuwa naman ako kanina sa status ni jane sa ym. (^.^) hehe. mababaw kaligayahan ko, simpleng ganun ang saya saya ko na. parang ang importante ko. :)) pero pero pero, halos wala naman akong naitutulong. hndi ko nga masyadong alam nangyayari. kaylangan bumawi sa mga kaibigan kong mahal (ayks!). Naisip ko, baka mali yung inaadvice ko, tama din sinabi ni Steph eh. Pero, depende talaga sa tao yan kung pano ibabalanse (exactly where i suck - a little)
– i wonder hard… why whenever ( well, more frequent than not) im with Steph and kemes for that take, I can be like the gloomiest me I can be. Dahil ba yun sa super comfortable ka dahil alam nila mga drama ng buhay mo o may kailangan akong katukin sa makulit kong subconscious mind para magtino? [ nakakapagod na din kasi tumawa, mangulit, at magsaya na alam mong malungkot ka talaga. There's simply no point pretending.] [ In the back of my mind there's this thought saying, " isn't it the work of a pessimist?"] balik sa topic, hindi na kami nakapagusap ni Steph about the friendship. Monica kasi duwag. Why does it seem harder to talk to people closest to you? ang totoo, nahihiya ako. boxed up si feelings. kelan kaya lalaya? (makata hah)
– Hay. Isa pa si Rose Mhin. nakakalungkot. Pwede pa kayang maging katulad dati? I know it’s my fault. :’( A feeling similar to maybe losing a sister. No matter how many times i cry and beg, there’s no turing back. (wushu, cliche na ata yan ah) naalala ko nung grad, sorry ako ng sorry at umiiyak ng wlang hanggan parang wla namang nangyari. Hay. kung magbago kaya ako? watcha theenk? hmmm.
–namimiss ko na si Jamie. DLSU xa, ang layo. kung dati minuminuto ata ng araw araw eh alam namin ginagawa ng bawat isa, ngayon bihira detalye sa balita. pfffft. sana magka-himala para mgkasama kami! bestfriend ko.
inaantok nko.
–>> ang gulo. hindi ko maintindihan ang mga lalaki. Should i reveal the "scorecard" to exlpain why it failed? Totoo naman ba kaya yung naramdaman nun sakin? parang lumipat/nilipat lang ah. nice.
–>> Hindi ako sanay ng may kahati sa kahit ano. Siguro kasi only child kaya sanay na ako lang, sakin lang lahat. Hmm. Bakit nga kaya ayoko nang "nauulit" sakin yung special n bagay na ginawa para sa ibang tao? siguro kasi dpat may originality! (joke time). Respeto sa pinagsamahan tska parang regard and allotment na ito para dito, iyan para diyan. For Questions, comments and suggestions, ask me
elephant juice!
<–> ang sarap talagang umiyak noh? It cleanses your soul, unclogs pores and whitens skin! (joke time ulit). Kaasar kanina, sarap pakamatay sa work out (parang lalaki eh noh) ayaw naman ako maiyak. Good thing naiyak ko kanina. wohooo!!!
Im STILL not yet done with the freakin "Healing for the Father Deprived Daughter" book. Dami kong nalaman dun. Pero mahirap i digest. Mahirap din magpatawad sa taong hindi humihingi ng tawad. Thoughts like, "this is all his fault" crosses my mind especially when i know my mom would be like that if only… Its damn hard to be alone in struggles. Sabi sa book, "Mommy is too busy coping with the stress of losing a bastard-(edited by ME)" Soo true. I have to me my own hero, my own bestfriend, my own mother, my own teacher, my own sister, my own enemy, my own self actually.
"ang alam mo lang magpasarap at magpasocial" Ang sakit naman. Hindi naman ako yan. :’( Just when i thought you are my hero, you turned out to be my best critic. I thought i could go home to mommy and ‘make sumbong’, but no. I went home to receive the best rejects. hay. sabihin mo sakin, saan ako pupulot ng confidence? There was no one for me but myself.
papagod nko. gusto ko naman maging bata. yung binibigay sa kanya ang buong araw para maglibang. Gusto ko manood ng cartoons, ng anime, mag laro sa kalye, mangapitbahay, mangaroling, etc. hay. sumosobra na ‘ko.
give me time. i can’t be evrything now.
antok na. saka nlng.
How am i suppossed to go home when the four corners of our house fails to shelter my heart.
nagiinarte,
taong grasa
</font>