monica’s bodega

Maswerte ako at nakatindig ako sa kinatatayuan ko. Iba iba ang porma ng mga nasa kanan at kaliwa, gayundin sa nakaraang nilisan- mayroong pilit tumitindig, mayroong nakayuko, mayroon nakaluhod, mayroong gumagapang, mayroong hindi man lang makabangon.

Maswerte ako at may tinatayuan ako. Maswerte ako at may nahahawakan ako. Maswerte ako at mayroon akong natatawag na akin. Mas maswerte ako kaysa sa milyon milyong nakapaligid sa akin dito sa lupang kinalalagyan na tinatawag na Pilipinas. Mas maswerte pa rin ako kaysa sa mga tulad kong mayroong paa’t kamay, paningin, pangamoy, panglasa, pandinig, pakiramdam at damdamin sa lupa ng India at Africa. Pero maswerte pa rin kaya ako kumpara sa kaparehas kong tubo sa lupa ng Europa?

Bakit ko ba hinahanap ang kasagutan dito?

—

“Just when you feel you’ve lost, and you have so little left, look around and appreciate even the smallest trinket you’ve got.”

Do things really happen for a reason? Or we just want to make a reason out of all that’s happening? A couple of weeks ago, we were required to watch a rendition of Contemporary Dance by dance majors from the college of music. We barely understood a thing from their 10 or so numbers. It kept us disturbed and uneasy until the end, even weeks after when we talked about it. Why do we make meaning of the world around us? Can’t things happen and just slip through the minutes and days? Perhaps it can’t; it can’t leave you the same and unaffected.

—

With something this big and important, what do i do?

‘Tong summer ko naman oh. Sumasabay sa panahon- umaaraw, umuulan. Pero ang sakin, umuulan umaaraw. Sana ganun din ngayong buwan ng Mayo. Sana, sana, sana- umuulan ngayon, aaraw bukas.

Paano ko to sasabihin sa mommy ko? Paano ko to sasabihin sa tita ko?

Paano ako?

Ayoko pang mag-June. Malungkot parin kaya doon? Sana hindi. Pero siguro, katulad nung HS,ayoko pang mag kolehiyo pero nung dumating ang araw ay hanada na pala ako.

Paano na ko? Abot lamang ng tanaw ko ay ang lumilinaw na kahapon at ang daan na pilit kong binubuno para sa aking bukas. At ang ngayon? Tila hindi pa lubusang bukas (namumutaan pa hahaha) ang aking mga mata sa kasalukuyan.

Paano?

Paano?

Paano?

> Boar,oh mahn. I understand just how hard it is to nurse a broken heart… Probably no one knows how to get through it the easiest possible way, no one knows how but just keep on *hugs

[ hindi binasa uli so maraming mali mali ]

HB ako hahahahahahhahahahahahahahahahahahahahahahahaha!

ang jologs naman nito!

but seriously, it hurts :’( sobra.

madaming first time kong nagawa… madaming pinto ang nagbukas… maraming pagbabago ang hinatid… salamat at nagawa ko yung mga yun.

A very timely quote i read from a required set of readings in school “People change - and forget to tell each other” - Lilia Hellman
ooooooooooooouuuuuuuuuuuuuuucccccccccccccccccchhhhhhhhhhhhhhhhhh:(

“I realized that we’re not meant to be” durog! HEHEHE! :((

Ang saya saya ko nung nabasa ko yung text niya magdadalawang buwan nang nakakaraan na nagsasabi: “Tau parin ang para sa isa’t isa”

Ngayon binabawi na niya.
Sometimes depite all the conflicts, we still hold on to our hopes that we will wake up to a tomorrow that grants our dreams and wishes.
It has been around for a significant while yet it feels so sudden… It’s like staring at a wilting plant but you get shocked seeing it almost withered.
How I wish I could feel the buoyant promises of that summer love affair for another moment again. How I wish it would linger through the year, that it would spark life and joy against dark and dreadful rush of seasons.

awat na :] nothing really lasts. Memories are the closest we can get to the past events we treasure the most. Oh boy, this is hard.

HAHAHAHAHAHA. Grabe talaga yang prof ni Rose Mhin. Matanda na eh, humihiphop pa

=))

Dear Ma, hindi ko muna lalabahan ang mga damit ko ngayon dahil napakadaming gagawin sa eskwelahan. Pasensya.

Dear …,
Be contented. Be happy!

sulat. !@#$%^&*() bura !@#$%^&*( sulat ulit !@#$%&*() bura ulit !@#$%^&*(

sulat bura sulat bura sulat bura sulat bura.

Sige, sisimulan ko na.

ALOHA! WELCOME MY DEAR READER!

Ito ang patapong blog ni Monica. Narito ang mga saloobin ko noon at ngayon na hindi pinagisipan at isinasalaysay ng mabuti.

Mula nang magpagawa ako ng multiply account eh doon na ang mga maayos na entries at dito ang mga basura. :))

Siya nga. Ang mga susunod mong mababasa ay isa sa mga patapong laman ng aking utak at damdamin (naks heavy)

Syempre marami raming nagaganap sa buhay ko, tulad ng sa mga buhay niyo. Lahat ay magkakaugnay, kung hindi man kumplikado.

Maraming pagbabagong hatid ang pagpasok ko sa kolehiyo.

Simulan na lang natin sa aking sarili.

Masaya ako dahil marami akong natututunan, marami akong nakikita na hindi ko dati nararating noong HS. Gusto ko ang kalayaan ng kolehiyo. Nalulugod ako sa mga pagbabagong napatatagumpayan ko sa aking sarili.

Sa kabilang banda, mahirap rin pala. Mahirap sumabay sa samu’t saring agos ng pagbabago. Grabe. Kasimbilis ng pagpapalit ng technolohiya, nagiiba ang bawa’t aspeto ng buhay ko. Biglang katapusan na ng mga nakasanayan ko.

Isa sa mga nananatili sa ngayon ay ang lablayp. Nyak! Hahaha. 1 year young. Nagpapasalamat ako sa mga alikabok at mga elementong nagpapanatili rito. Hindi man madali ang mga pinagdaanan nito, salamat at nandito ito ngayon sa tabi ko. Err. Marami akong natutunan mula sa pagmamahal na ito. Higit sa lahat, maraming nagbago sa sarili ko sa ngalan nito. (JUSME ang jologs ha) etc etc etc.

Ang tahanang dating ayaw kong uwian ay madalas ko nang pinamamalagian.

SHIT 5PM NA. NEED TO GO. tuloy ko na lang ulit.

kahirapan

course / career

kamag anak

ugali

social life

etc

frustration

nakakalungkot. namimiss ko na ang mga kaibigan na kakwentuhan ko. Busy kasi sila. (bakit ako parang hindi? ??? ok naman ata ang status ng to-do ko) Mali na iniaasa ko sa isang taong to na mararamdaman niya kung may bumabagabag sa akin at pipilitin niyang makinig sa aking sasabihin. Mali kasi may mali din naman ako.

minsan hindi lahat ng inaasahan mo nagkakatotoo.

kahit gano man kasakit, wala kang magagawa kung hindi.
ewan ko kung bakit ito ang tnatype ko.

sige ayusin ko next week? haha

GO MONICA!!

hirap… whew.

“You’ve got to keep on keeping on. You’ve got to keep your head up high. You’ve got to WORK WITH WHAT YOU’VE GOT, AND SOMEDAY YOU’LL FLY”

aja

Okay! due to insistent demand (actually it’s not because its my fault), i now erase my previous blog entry.

About it - Waaaah I pity myself. Sobrang kahihiyan at kabaliwan yung nagawa ko. Alarming and yuck tlaga sobra. Kung ako makwentuhan ng ganoong instance, nako maasar pko dun sa babae. Oh my gosh, it was i who did such thing graaaaabeeeeee. Poor memory lang yoooon!!! Hahaha. pero hindi naman talaga buo yung "kutob" pero ewan ko ba. Binuksan ko na nga tanga tanga ko pa din. gooooooosh this is crazy.

I wonder i wonder what bom feels and thinks about it. Im sure he does think / feel something. He just didn’t tell me. I’ll ask next time DESPITE that crazy hilarious gotdammit unbelievable etc etc etc thing i did, he didn’t get mad on my face!! (if ever he did, he wasn’t mad at me ) ang bait noh? Swerte ko naman (^^,) yiheee! oo nga, ang saya ko.

Lurve and Rel - During the past week, the puppy was extra nice to me. He gets a little nosy whenever i tell him so. I’m just seriously wondering why. Given the incidence last friday, mas naging sweet p ata. Oha oha! (i’m too lazy to type praises for the balot vendor, i’ve told him already tho so yeah) hoping for more months to come and more free balot lol

UHM. a while ago, i was thinking of mentioning about life and life again like what i always and always do but iono let’s see as my post runs through…

It’s hard to be happy in life. Maybe that is the reason why some give up trying? (elaborations next time)

As sayings go, In life there are 4 things you can’t get back.

1. the stone after the throw

2. the word after it’s said

3. the action after its done

4. the time after it has passed

-time time time. kung sana nagawa ko lang ung mga bagay sa dapat na panahong natapos ko na ‘yon…

One last idea… i hate that fact that i am VERY conscious about myself. From what i have pondered upon, i fear to be rejected. Ugh iono. Sobra na sigurong naparanoid sa madaming sinasabi ung mga tao tungkol sayo. (>.<) Oh my! kakarealize ko lang ngayon, first year HS pa ‘yon. Ang laki ng naging impact sakin psychologically. Ngayon, hindi ko pa mahanap ang solusyon sa takbo ng pagiisip ko. Madami nanaman akong sinasayang na panahon sa kakaisip jan. …growing up.

Always be filled with HOPE okay toodles! i’ll keep trying fellas

hello. uber long weekend… pumasok lang ng halfday. pero hindi ko maenjoy. ewan ko ba sa sarili ko. pfft. sayang minsan lang to. hayay.

taeng cellphone yan!!! (T_T) friday ko pa mapapagawa. haynako naman gr.

may sugat ako sa legs. wala nang natira sa kutis ko. (T_T) at masakit left leg ko kanina. ung sugat sumakit din. tae namang talaga  oh.

ano bang niasipan ko at nagpost ako ng academic stading dito? ang gc ng dating. akala mo lang. erase erase na. wala nman sigurong nakabasa ano?

minsan creepy sa gabi pero mas masaya. masaya tlga. ang tahimik. eto nanaman ako kaya mejo abnormal ang tulog ko. haha! ayos lang yaaan. namimiss ko nang tumunganga sa langit

onga pala, nadagdagan nanaman ang kasalanan ko kay patiag kanina sa casaa. Dumadami na rin atraso ko kay bOm na sabi "(edited) dmo kasi iniisip sinasabi mo, salita ka lang ng salita" ouch. totoo naman kasi. diba, immature ko?

onti na lang, inis na ko sa sarili ko. shyeeeet. wah. naman oh.lahat na ng ginawa ko kapalpakan. tsk. nagbabalak pa naman akong magbehave kay rmo pero dko rin tlga magawa. ang sarap kasing asarin ng bata. c nina, syempre isa ko pang shock absorber. haha. tigas ng muka ko. monica monica. panget mo!

bom bom bom ko. minsan naiisip ko, ganun ba talaga ang buhay ng tao… sasaya ka ng sobra pagkatpos malulungkot ng sobra sobra? nag eemo yuck. wala lang… para sau b msaya tayo? haha.. hanggang kelan kaya tayo msya? sana lagi tayong masaya

Good Day! God Bless you! (pagdidismiss ni mam guchi)

napepressure ata ako, mejo. kanta tayo

"One Step At A Time"

Hurry up and wait
So close, but so far away
Everything that you’ve always dreamed of
Close enough for you to taste
But you just can’t touch

You wanna show the world, but no one knows your name yet
Wonder when and where and how you’re gonna make it
You know you can if you get the chance
In your face as the door keeps slamming
Now you’re feeling more and more frustrated
And you’re getting all kind of impatient waiting

[Chorus:]
We live and we learn to take
One step at a time
There’s no need to rush
It’s like learning to fly
Or falling in love
It’s gonna happen and it’s
Supposed to happen that we
Find the reasons why
One step at a time

You believe and you doubt
You’re confused, you got it all figured out
Everything that you always wished for
Could be yours, should be yours, would be yours
If they only knew

You wanna show the world, but no one knows your name yet
Wonder when and where and how you’re gonna make it
You know you can if you get the chance
In your face as the door keeps slamming
Now you’re feeling more and more frustrated
And you’re getting all kind of impatient waiting

[Chorus]

When you can’t wait any longer
But there’s no end in sight
when you need to find the strength
It’s the faith that makes you stronger
The only way you get there
Is one step at a time

[Chorus x2]

Hi blog! Gusto ko ng kausap na sumasagot, nahahampas, niyuyugyog, inaalaska, pinagtatawanan, kinukulit, nililito sa nararamdaman ko, at iba pa. haha!

kausap drought ngayon ano? hayay.

madami akong ikkwento dapat… kaso 7pm na, wala pa akong nagagawa. Mamaya na bago matulog saka magdrama.

Hayay.

Anong gagawin ko pag namimiss kita? Wala, tutunganga. Haha. Anong gagawin ko pag ‘di na kita makita? Wala, iisipin na ganun lang talaga. aw, kalungkot diba? Hehe. Oh, tama na drama. Smile na ulit! baka maiyak ka pa

Tumatanda na si Monica. Patay tayo jan! Dati hindi ko matanggap na 15 years old na ako. Shoot! ilang buwan na lang, 18 na ako! Katandaan, nakupo! Hehe. Hindi na pwedeng takasan ang mga bagay na dati ay iniiwasang tanggapin. Ang katotohanan ay patuloy na magigging katotohanan. Mabuhay ka sa katotohanan ng kasalukuyan - ang tanging paraan para takasan iyan.

Nanood ako kagabi ng Hinabing Pakpak ng ating mga anak. Sadly, may mga part na hindi ko masundan. Either masyadong mabilis magsalita o masyadong malalim yuong sinasabi nila. Simple lang ang tema, pangkaraniwan kumbaga. Pero itong maliliit na bagay na madalas nating isinasawalang bahala dahil nakakasawa ang maglilitas satin sa "kasakdlakan" na sinasabi natin. Sayang, pagod na talaga ako kahapon kaya ‘di ko maalala ung mga ideyang pumasok sa isipan ko. Alam ko mahalaga yun.

We have until October baby. Carry on *wink

It’s a great time to pull back a bit from the social situation and see if you can calm down. If you’re already calm, things are as good as they can get — so just keep moving in the same direction!

Talaga? Di nga Horoscope? Hehehe. Im feeling okay okay now. Maybe because im looking forward to a drinking session with my friends. *cheers up. But I doubt I could tell them everything with a limited time we would have. Of course we have our own stories tapos baka maging kalokohan yon. Oh diba diba? Anything will do with their company Sana tapos na Aug 7!! (gastos nga lang, patay! @#$%^&*)

I describe this time as panahon ng kalungkutan. Ganoon talaga. Minsan masaya ka na parang walang makakasira sa araw mo, minsan naman malungkot ka at parang lahat mali sa nakikita mo. Wushu! Hindi ako emo no. Sinasabi ko lang na malungkot ako dahil hindi ko kayang itago at magpanggap na masaya ako. Obvious naman sa muka ko. *winks* Sa paggawa ko nito, feeling ko natutulungan ko sarili ko na maging positibo at masaya.

Psh, ang pangit ng words sa taas. Ugh try again next time! Anyway, hay. Nasabi ko na naman (kanina kay Bom) na wala akong makausap sa UP. Di ko naman iniisolate sarili ko, nakikisalamuha ako sa mga tao ng maayos. Wala kasing emotional inclination sa kanila. Paano ba naman magkakaroon kung mahigit isang oras mo lang nakakasama ang taong yun dalawang beses sa isang linggo? Oha oha.

Namimiss ko na talaga mga kaibigan ko. I miss being silly and stupid and bossy and noisy and hilarious and -ous and teasing and everything. Waaaah. I wanna see them. I also want to have friends na. :)) Well, I always know its worth the wait. I have been this and i have my treasured friends! naks positive! They will come.

Puro ako drama. Halata bang wala talagang makausap? Sorry naman sayo reader. Kahapon nga eh mas malungkot pa ako. Iba naman yung kinakalungkot ko noon. Yun ay Going-to-the-states-matters.

Another, paagood na ‘ko magbyahe!!! :(( burn-out to. Nyek. But i am thinking maybe i feel tired because i want to board in another house? Im really looking forward to it. Again, maybe just to experience it? I know it would be hard. (Hard to wake up indeed! LOL)

Wednesday na bukas! Yehey, enjoy kasi lakadmates from Arki to Math. Nako maririnig ko nanaman ang kacornyhan ni Debbie Ann at aasarin nanaman ako ni Raymond (hindi effective mga hirit ko hmph).

Sa Jeep  ko nalang itinulog ung kulang ko.Himbing ng tulog ko sa Jeep, paguwi dito hindi na nakatulog. Kay wirdo diba? Hahay. Monica, isip tayo ng gagawin sa buhay dali

back to work na. ang biiiiiiiiiiliiiiiiiiiiiiiis biiiiiiiiiiiiliiiiiiiiiiiis ng oras, nakakaasar.

Buhay, makulit!